Yaşadığımız her darbe gelişmesi gereken yanımızın aşısı..
İnsan yaşamı boyunca hep mutlu olsaydı! hayatın anlamı kalır mıydı ? Bazen acı öyle ummadığınız bir anda hayatınıza gelir ki sizi aydınlıktan o derin karanlık çukura çeker. O en sevdiğiniz denizde yüzerken aniden gelen bir dalga sizi uçsuz bucaksız maviliklerde savurur. İnsan denen varlık öyle güçlü ve öyle güçsüzdür ki aynı zamanda acı insanı paramparça eder ya da o parçalardan yeni bir insan yaratır. Aslında burda acıya verdiğimiz o tepki oluşumumuzun ilk basamağıdır. İnsan yaşamı boyunca hep mutlu olsaydı...Hayatın anlamı kalır mıydı? İnsana acı, ekmek gibi su gibi gerekli aslında. İnsan acıyla iyileşir! Bize sunulan acılar, bazen bize kim olduğumuzu gerçekte ne olmak istediğimizi gösterir ya da hatırlatır. Bazen kendimizi bulmamız için bir pusuladır... Her acı birşeyler götürür elbette ki insan hayatından ama bir çok şeyi de geri kazandırır. Kayıplarımız, korkularımız, travlarımız hepsi ne çok şey kattı insana! Aslında insan olabilmek tam da burada başlar. Bazen duvarlar...