LAODİKYA

 " Geçmez dediğin kaçıncı günün yarınındasın " Sonra akıp gider zaman... Mevsimler karışır birbirine günler geceler haftalar ve aylar geçer. Zaman ne tuhaf... Şimdi neredeyiz. Dün neredeydik. Oysa ne hayâllerimiz vardı geçen yıl bugün? Zaman hatıralarımızın üzerine çöker bir toz gibi  . Bazı silinir , bazılarıysa her esintede yeniden canlanır . Bir zamanlar ulaşmak için yanıp tutuştuğun yer , şimdi geride bıraktığın bir gölge olur sadece . Zamanın akışı ve kaçınılmazlık tam da bu işte... Zaman ne olursa olsun ilerler durmadan . Elimizde değildir onu durdurmak ileri sarmak ya da geriye almak. O önlenemez bir akıştır. Zaman durup dinlenmeyi bilmez! Ellerimizden kayıp giden su misali biz tuttukça daha da hızlanır . Bir an geçmişi avucumuzda hissederiz ama göz açıp kapayıncaya kadar buhar olur ... Çok değil belki geçen ay geçen yıl belki dün ! Bize sonsuzmuş gibi gelen anlar vardı. "Hiç bitmesin dediğimiz  sohbetler , dalıp gittiğimiz manzaralar, adımlarımızı yavaşlattığımız...

  Sonra bir gece yarısı oturur düşünür İnsan ... İnsan nedir?  Karmaşık birkaç düşünce. Durmadan dönüp duran çarkın içinde zamana ayak uyduran ,bir bedende onlarca yaşayan ruh...  Çoğu kez anlamaya çalışırız, anlatmaya ya da anlaşılmaya çabalarız. Bir gece yarısı oturur, düşünürüz olanları , olacakları ya da hiç olmayacakları... Bunca karmaşanın düşüncenin arasında bir gün vakit bitmiş olacak.Tüm düşüncelerimiz toprak olacak.  İnsan nedir ? Bu sorunun cevabını hiçbir zaman tam manasıyla veremeceğiz ?  Biyolojik varlığımızın yanında bizi biz yapan binlerce sebep var !  İnsan nedir? Vicdan sahibi olmamız mı? Atan bir kalp ? Seven , özleyen... Acıyı ve mutluluğu iliklere kadar yaşamak. Durmadan düşünebilen...  Öfkelenen , sinirlenen , korkan , ağlayan ,gülen.... Bir sürü duyguyu içinde taşıyan ve yaşayan ... Hafıza sonsuz bir bellek dünü saklı tutan geleceği sınırsızca hayâl edebilen . Hisseden ... Bizi biz yapan daha binlercesi bizi İnsan nedir ? Sorusun...

 Duvarda asılı duran saatin içinde birbirini kovalayan akrep ve yelkovan...  Günler dünleri,  dünler haftaları, haftalar ayları ve aylar yılları kovalarken zaman  akıp gidiyor . Duvarda asılı duran saatin içinde birbirini kovalayan akrep yelkovan hiç durmuyor. İnsan, zamanın içinde zamanı arıyor! Zamana bırakıyor, acıları,kayıpları,ayrılıkları... Peki ya zaman...Zaman size bırakıyor mu, sizin zamana bıraktıklarınızı? Zaman size ne bırakıyor? Acı, öfke, özlem, pişmanlık... Geçmiş ve geleceğin arasındaki o köprüde ne çok anda duruyoruz. Geleceğe bir adım atmak isterken, bir adımımız geride geçmişte takılıp kalıyoruz. Çünkü ne olursa olsun bir parçamız hep geçmişte kalıyor ve kopamıyoruz. Geçmişi özlüyoruz, anıları, dünleri bir yanımız hala  orda yaşamaya devam etmek istiyor. Ama geçip giden zaman beklemiyor. Aslında insan ömrü o kadar kısa ki bu zaman içinde. Bir güneşin doğuşu ve batışı. Ve zaman yaşamın bize imtihanı. Sevgi,nefret,iyilik ,kötülük tüm bu duygular...