LAODİKYA

  Sen olunca gerek kalmazdı güneşe Gözlerin aydınlatırdı tüm evreni Göğsün en büyük sığınağım olurdu  Sözlerin en sevdiğim şarkı olurdu Sen olunca kışlar üşütmezdi beni Isınırdım sen kocaman ellerinle elimi tuttuğunda Gözlerin değdiği zaman gözlerime Bütün korkularım son bulurdu Sen yanımda olunca sonsuz olurdum  Sonra gittin bir Kasım sabahı Gidişinle sonum oldun Şimdi sensin yalnızlığımın sebebi Gidişinle kaç mevsim geçti saymadım Geçen her zaman daha da yara açtı  Hergün, geçen her ay, geçmiş her yıl için Yeni bir hasret ekledim hasretine Sen gidince hasret kapanmaz yara oldu Aydınlıklar karanlığa karıştı Bütün zamanlar hüzün gözyaşı doldu Hasretin hiç dinmeyen sancısı oldu Yıkık dökük yara alan yüreğimin... Babama büyük bir özlemle Tüm Ölümsüz babalara...

 Babama... Her masalın bir kahramanı vardı Bir masal değildi yaşanılanlar  Çünkü masalların sonu iyi biterdi … Ama sen benim kahramanımdın Koca yürekli devimdim  Evimdin  Şimdi evim yok Bir devir bitti Sen gittin  Eskidi zaman  Eskidikçe zaman biz eksildik  Hasret kuşları yuva yaptı yüreğime  Sen her gelişinde aklıma  Bir kuş çırpındı kalbimin ortasında  Kanadı kırık  Çırpındıkça uçamayan Sahi kaç ay kaç yıl geçti evinden ayrı  Kaç gecemi sabah ettim sensiz  Ne sen gelebildin evine  Ne ben gelebildim yanına  Günler ayları kovaladı  Aylar yılları  Acımasızca geçip gidenin zamanın ardında Anılar kaldı  Sahi yaşasaydın  Olmayacaktı acı hatıralar  Hasretin bir kor misali halâ  Külleri sıcak  Şimdi ... Masal bitti  Sen uyudun  Ben uyandım rüyadan...  Babama  Dilara Vergili