Sen Olunca...

 


Sen olunca gerek kalmazdı güneşe

Gözlerin aydınlatırdı tüm evreni

Göğsün en büyük sığınağım olurdu 

Sözlerin en sevdiğim şarkı olurdu

Sen olunca kışlar üşütmezdi beni

Isınırdım sen kocaman ellerinle elimi tuttuğunda

Gözlerin değdiği zaman gözlerime

Bütün korkularım son bulurdu

Sen yanımda olunca sonsuz olurdum 

Sonra gittin bir Kasım sabahı

Gidişinle sonum oldun

Şimdi sensin yalnızlığımın sebebi

Gidişinle kaç mevsim geçti saymadım

Geçen her zaman daha da yara açtı 

Hergün, geçen her ay, geçmiş her yıl için

Yeni bir hasret ekledim hasretine

Sen gidince hasret kapanmaz yara oldu

Aydınlıklar karanlığa karıştı

Bütün zamanlar hüzün gözyaşı doldu

Hasretin hiç dinmeyen sancısı oldu

Yıkık dökük yara alan yüreğimin...


Babama büyük bir özlemle

Tüm Ölümsüz babalara...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ve biz dünün içinde bir zamanlar var olmuş insanlarız artık!

İnsan Zümrüdü Anka Kuşu misali, küllerinden yeniden doğabilmeli

İç Huzur ve Sağlık Arasındaki Güçlü Bağ !