Yaşadığımız her darbe gelişmesi gereken yanımızın aşısı..

 İnsan yaşamı boyunca hep mutlu olsaydı! hayatın anlamı kalır mıydı ?

Bazen acı öyle ummadığınız bir anda  hayatınıza gelir ki sizi aydınlıktan o derin karanlık çukura çeker. O en sevdiğiniz denizde yüzerken aniden gelen bir dalga sizi uçsuz bucaksız maviliklerde savurur. İnsan denen varlık öyle güçlü ve öyle güçsüzdür ki aynı zamanda acı insanı paramparça eder ya da o parçalardan yeni bir insan yaratır. Aslında burda acıya verdiğimiz o tepki oluşumumuzun ilk basamağıdır.

İnsan yaşamı boyunca hep mutlu olsaydı...Hayatın anlamı kalır mıydı?

İnsana acı, ekmek gibi su gibi gerekli aslında. İnsan acıyla iyileşir! Bize sunulan acılar, bazen bize kim olduğumuzu gerçekte ne olmak istediğimizi gösterir ya da hatırlatır. Bazen kendimizi bulmamız için bir pusuladır... Her acı birşeyler götürür elbette ki insan hayatından ama bir çok şeyi de geri kazandırır. Kayıplarımız, korkularımız, travlarımız hepsi ne çok şey kattı insana!

Aslında insan olabilmek tam da burada başlar. Bazen duvarlar üzerimize yıkılmalı ki ardında ne olduğunu görebilelim. Çünkü, '' Yaşadığımız her darbe gelişmesi gereken yanımızın aşısı.'' İnsan acıyla bağışıklık kazanır. Acı insanı güçlendirir. Acıyı tam anlamıyla yaşayan insan, diğer acılardan korkmaz.

Elisabeth Kübler Ross der ki;

Tanıdığım en güzel insanlar, yenilgiyi,acıyı,mücadeleyi,kaybı yaşamış olan ve diplerden çıkış yolunu kendileri bulmuş insanlardır. Güzel insanlar öylece ortaya çıkmazlar; onlar oluşurlar.

Acı insana sunulan çıkış yolunun anahtarıdır. Yaşamaya devam etmek için verilen güçtür. İnsan o acının içinde hayatın anlamını ve kendini arar. Acı en dayanılmaz halâ geldiği an yeni bir oluşum başlar. Acı çekmekte tıpkı mutlu olmak gibi insan doğasının bir parçasıdır. Acı bazen bizim göremediklerimizi görmemizi, duyamadıklarımızı duymamızı sağlar. Öyle hisler vardır ki hayatta insan  bu hisleri ancak acıyla hatırlar ve hisseder. Bunun içinde acıyla yüzleşmesi ve onu kabul etmesi gerekir.  Ama acının içinde acımasızlığa karışmadan. Diğer duygularını köreltmeden. Çünkü acı iyiyi kötüye de çevirir. İnsan acı çekerken acımasız olmayıda seçebilir. Çünkü acı umudunu ve inancını almıştır. Acı, bir sarmaşık gibi sararken bedenini o sarmaşıktan bir çiçek bahçesi de yaratmak bizim elimizde .

Konfüçyus'un dediği gibi ;

Bir elmas nasıl yontulmadan güzelleşmesse, insan da acı çekmeden olgunlaşmaz.

İnsanın anlam arayışının cevabı  acıyı o kapıdan içeri almakla başlar .

Düşün,kalkın,ağlayın ama günün sonunda gülümseyin yeniden .Acılara kapılarınızı sonuna kadar açın ki , birgün güneş pencerenize yeniden doğsun. Her şeye rağmen acıyla ve sevinçle yaşamayı öğrenin. 

Çünkü yaşamak her şeye rağmen güzel.

Dilara Vergili 

Laodikya okurlarına sevgilerle...