İnsanı, insan mı yorar yoksa hayat mı ?

 Hayat mı yoksa insan mı ?

Seni hem yoğuruyor, hem yoruyor ...

Nefes aldıkça her gün , bir güneşin batışıyla ve doğuşuyla devam ediyoruz yaşamaya. Yaşadığımız her yeni gün yeni bir kapı açıyor bize. Bazen açmak istemesek de o kapıları yaşamak ve hayat bunu gerektiriyor.  Yoruluyoruz ve yoğuruluyoruz hayatın içinde. Peki bizi ne yoruyor ne yoğuruyor ya da...

Bir söz okumuştum,diyor du ki;

Hayat seni hem yoğuruyor, hem yoruyor.Sonra alışmayı öğreniyorsun ya da sabretmeyi.

Peki bizi yoran hayat mı ! Yoksa insanlar mı?

Ve şunu diyor, Ebu Umudani;

Hayat insanı yormaz.İnsanı insanlar yorar, hayat topraktır. Kuyuyu insanlar kazar...

Hayat yormaz ki insanı ! İnsanı yine insan yorar. Hayat bu süre zarfında başımıza gelenlerdir sadece...Bizi yoran hayatın şartları değil insanların sağırlığıdır . Her insan öylesine girmez hayatımıza ve öylesine çekip gitmez. Her gelen mutlaka kalana bir şey bırakır ve öyle gider. Bizi yoran da , aynı zamanda yoğurun da insandır , bu yüzden. 

Mirza Tazegül, bir yazısında diyor ya;

İnsanı yaş büyütmez, insanı acıları büyütür.

İnsanı yaş büyütmez!insanı hisleri büyütür.

Ve insanı iş yormaz,uğraş yormaz,tecrübeleri yorar. İnsanı,insan yorar!

Affetmek yorar bazen, hoş görmek yorar, beklemek yorar, hayâl kırıklığı yorar, beklentiler yorar, özlemek yorar...

Ve tüm bu duyguları size  hissettiren yine bir insandır!Hayatınıza giren insanlar bazen size parayla satın alamayacağınız hayattaki en pahalı duyguyu bırakır, tecrübeyi... Bizi yoran insanlar aynı zamanda yoğurur da fark etmeden! Size yeni nitelikleri katar, tecrübeler katar.Ve insan aslında fark etmeden yeni bir oluşum alır . 

Hayatımıza giren insanları bazen aslında hiç tanıyamadığınızı fark edebilirsiniz,yanılırsınız. Ya da değiştiğini düşünürsünüz... Değiştirmeye çalışırsınız ya da... Belki de insanları olduğu gibi kabul edebilseydik insan insanı yormazdı, anlardı. Belkide o zaman sadece kattıkları iyilikler ve güzelliklerden ibaret olabilirdi. Yorulmazdı insan insandan! Bu kadar kalabalıklar içinde çekmezdi yalnızlık ... 

Oysa yalnızlığımız bile çok kalabalık ...

Hayatınıza giren her insan da size kötü deneyim ve tecrübe de katmaz! Tam tersi güzelliklerde katabilir . Ama mutlaka insan insana bir şeyler katar her zaman. Dedim ya hiç kimse öylesine girmez hayatınıza . 

Hayat devam ettiği süre, hep insanlar girmeye devam edecek hayatınıza bazen hayatınızdaki insanlar bir şey katacak size. Bazen de hayatınıza yeni giren insanlar . Ama onlar hayatınızdan çıkana dek size ne kattıklarının farkına varmayacaksınız.

Hayat değil! İnsanı insan yoruyor ama dedim ya yoğuruyorda aynı zamanda.  Siz yoruldukça ve yoğuruldukça yeni tecrübeler ile devam ediyorsunuz yaşamaya ama bu sefer yorulmadan!  Çünkü artık hayatta para ile satın alamayacağınız en pahalı şeye sahip olmuş oluyorsunuz tecrübeye!