Tüketiyoruz ve tükeniyoruz !

Tükettikçe tükendik...

Tüketmek, sözlük anlamına bakarsak; kullanarak bitirmek, hiç kalmamasını sağlamak, yok etmek! Mecaz anlamı ile bakarsak da; bitirmek,sabrını tüketmek ve kuvvetini tüketmek.

Tükenmek,  sözlük anlamına bakmamız gerekirsek o da aslında tüketmek ile eş değer! Tükenmek; ''artık hiç kalmamak, sona ermek,bitmek !

Tükenmek ve tüketmek! Bir terazinin iki eşit kolu. İnsan, tükettiği kadar tükeniyor. Tükendiği kadar da tüketmek istiyor. Hızlı değişen zaman, hayatın akışı içinde başımıza gelen olaylar ve değişen hayat koşullarına ayak uydururken insan da hem tüketiyor ve tüketirken de tükeniyor aslında.

Şeyma Çekici,  Burası Gerçek Dünya kitabında diyor ya;

Önce eşyayı tüketiyoruz, sonra duyguları, sonra da ruhumuzu. Gittikçe silindiğimiz bu dünya da varoluşumuzu ispat etmek için, yine tüketiyoruz, tükettikçe tükeniyoruz. 

İnsan, bu Dünyadaki yerini kabul ettirmiştir, davranışlarıyla. Birgün, git gide yaklaşmışken sonuna ardındaki her şeyi tüketmeye koşullamıştır, kendini. Sanki, onunla birlikte tükenmesi gerek gibi her şey.

İnsan, sadece bir eşyayı mı tüketir? Somut olan mıdır bir tek, tükettiği? Ya duygularımız onları tüketmez mi? Önce somut olan ne varsa tüketmeye başladık, sonrada soyut olan ne varsa tüm duyguları tüketmeye başladık. Tüketirken, tükendik aslında!

Bence asıl derdimiz, tükendiğimiz için tüketmekti. Ya da tüketmenin verdiği o haz, tükettikçe tüketmeye sürüklüyordu, bizi. Önce, somut olan ne varsa onunla başladı, tüm mesele. Giysileri tükettik, eşyaları, hayata devam edebilmek için besinleri tükettik. Kendi ihtiyaçlarımıza bazen de istek ve arzularımıza cevap vermek için doğayı tükettik. Sonra somut olan tüm bu  varlıklardan soyut olana yöneldik. Duyguları tüketmeye başladık. Tüm meselede burada başladı asıl.

Hayatı tükettikçe, duyguları tüketmeye başladık.Tükettiğimiz her şey bizi de yavaş yavaş tüketiyordu. Sadece bizi mi peki? Yanımızdakini ya da karşımızdakini? Ya içimizdeki...

İnsan, hiç durmuyor hiç yetmiyor. Bu kocaman evrende, bitinceye dek her şey, son günümüze kadar tüketmeye devam ediyor. Tüketiyoruz, hayatı, zamanı, maddeleri, nesneleri ve insanları... Ama insan, tükettiği kadar da tükeniyor, bir gün. Neden, bir şeylerin sonunu getirirken kendi sonumuzu da getiriyoruz?

Zamanla içimizdeki o tüketme hazzı, doyumsuzluğu ve hırsı ile duyguları ve ruhları tüketmeye başladık. Hayatın en acımasız yanı da burdaydı. Fark etmedik, edemedik...Tükettik, tükettik ve tükendik. Kendimizle birlikte başka ruhlarıda tükettik. Sevgiyi tükettik, sabrı tükettik, aşkı tükettik, huzuru tükettik , öfkeyi tükettik ve ruhları tükettik en sonunda. 

İnsan, Dünya'dan birşeyleri aldıkça, tükettikçe , kendinden veriyor bir yandan  . Hayattan tükettiğiniz her şeyi, bir gün kendinizden vererek ödüyorsunuz! Alma verme dengesi, tüketme ve tükenme dengesi hep devam ediyor. Devam edecekte. 

Farid Farjad, diyor ya;

Tükettikçe, yok ediyoruz, yok ettikçede tükeniyoruz!

O dengeyi sağlayamadığımız süre, içimizdeki hazları durduramadığımız sürece devam edecek, bu kısır döngü.  Hep bir adım daha bir adım daha dedikçe hem bir şeylerin hem de kendi sonumuza yaklaşacağız. 

İnsan, şikayetçi olduğu ne varsa ona  kendi sebebiyet veriyor aslında. Kendi yok ettiği şeyden kendi şikayetçi oluyor. Ne tuhaf , kendi eserlerimizden şikayetçiyiz! Farkına varamamak ne hazin ne üzücü bir son.

Farkına varamayacağız... Tüketicez ve sonra tükeneceğiz bir gün. 

Sezen Aksu'nun dediği gibi ;

"Her şey bir anda anlamsız gelecek işte biz o gün tükeneceğiz" 

İnsan gibi yaşamak gibi bu evrende ki her şeyin bir sonu var. Ne canlılar ne maddeler ne de duygular! Hiçbiri sınırsız değil! Sonsuz değil! Bir gün her duygunun , her maddenin sonuna geleceğiz.  Belki somut olan şeylerini yerini başka maddeler ile tamamlayabilecek İnsan! Ama tükettiği hiçbir duyguyu yerine koyamayacak.Duygular da tıpkı insan gibi ölümlüdür ! Ama eceli ile ölmezler. Tükendikleri için başkaları sonları getirdiği için tükenirler bir gün sona erer her şey ,biter!

O dengeyi sağlamayı denemeliyiz! Tükettikçe tüketmeye sürüklememeliyiz kendinimizi , karşımızdakini. Neden sonunu getiriyoruz, duyguların! Neden ölüm bedene gelmeden ruhları tüketip yok ediyoruz!Dünya ölümlü! Bir gün sonu gelicek bir evren. Sen, ben ,biz neden kendi sonunumuzu getiriyoruz.  O dengeyi sağlayabilmeli İnsan.

Tükettikçe hep daha fazla tükenmeyi göze almalı yoksa. Çünkü tüketiyoruz ve tükeniyoruz!