Gün o gün ...

Sen yoktun 

İçimde binlerce kez sen vardın 

Ben yoktum 

Sende bir ben vardım 

Biz yokken bu şehirde 

Sen yokken

Kimsesiz başıboş sokaklar 

Aynı göğün altında aldığımız her nefeste

Nefesimi üşüten bir hava vardı 

Ah kalbim 

Ah nasıl da atıyor halâ 

Sen ki geldikçe aklıma 

Ben kül ediyorum bu şehri 

Sen düştüysen aklıma 

Vay haline gecemin 

Ah Yüreğim 

Ah benim soluduğum havadaki nefesim

Nasıl da soluksuz nefeslerim

Ah benim dertlerimin en büyüğü 

Dermansızım 

Ah benim canım 

Koca yürekli devim evim 

İki gözüm iki çeşme bak

Yokluğun hep o Kasım sabahı 

Şimdi gün o gün 

Hoşçakal iki gözüm 

Tek sözüm 

Babam ...

 Dilara Vergili 


 

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ve biz dünün içinde bir zamanlar var olmuş insanlarız artık!

İnsan Zümrüdü Anka Kuşu misali, küllerinden yeniden doğabilmeli

İç Huzur ve Sağlık Arasındaki Güçlü Bağ !